Για την Ελλάδα!

Μεταναστευτικό – Προσφυγικό

Πλαίσιο Αρχών

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα έχει πολλές διαστάσεις. Συνδέεται με τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τις αρχές του ανθρωπισμού, με την ασφάλεια της χώρας αλλά και το μέλλον του ελληνισμού. Κατά την άποψή μας, η σχετική νομοθεσία πρέπει να έχει ορίζοντα δεκαετιών, να βασίζεται στη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση των κομμάτων της Ελληνικής βουλής και να διέπεται από τις εξής αρχές:

  1. Η φιλοξενία χαρακτηρίζει τους Έλληνες από την αρχαιότητα και είναι πράξη αρετής. Τους ξένους προστάτευαν ο Ξένιος Δίας και η Αθηνά. Οι Έλληνες έχουν υποφέρει πολλά, διαχρονικά, και ίσως αυτό να έχει συμβάλει στο ότι συμπάσχουν και συμπονούν στις δυσκολίες και δυστυχία του συνανθρώπου. Δεν πρέπει όμως να συγχέεται η φιλοξενία η οποία έχει το χαρακτήρα του προσωρινού με τη μόνιμη εγκατάσταση και τη χορήγηση ιθαγένειας/υπηκοότητας (citizenship).
  2. Η φιλοξενία μπορεί να παρέχεται σε πρόσφυγες πολέμου (π.χ. σήμερα Σύριους) και σε όσους ζητούν πολιτικό άσυλο, αλλά δεν θα πρέπει να επηρεάζει την πολιτική της χώρας για τη χορήγηση ιθαγένειας/υπηκοότητας. Πρέπει να είναι περιορισμένης διάρκειας, να υπάρχει αποτελεσματικό σχέδιο μετεγκατάστασης των προσφύγων σε άλλες χώρες και ο επαναπατρισμός αυτών που τυχόν παραμένουν στην Ελλάδα να αρχίσει με το πέρας του πολέμου. Για την τυχόν χορήγηση υπηκοότητας, αν αυτή αιτηθεί, ο χρόνος φιλοξενίας δεν λογίζεται ως νόμιμος χρόνος διαβίωσης στην Ελλάδα. Ούτε η γέννηση σε καθεστώς φιλοξενίας δημιουργεί δικαίωμα απόκτησης υπηκοότητας.
  3. Ο μέγιστος αριθμός προσφύγων πολέμου που θα δέχεται η Ελλάδα θα πρέπει να είναι δίκαια καθορισμένος από τις Ευρωπαϊκές συνθήκες που η χώρα συνυπογράφει, αναλόγως προς τον πληθυσμό της, το μέγεθος της οικονομίας της κλπ.
  4. Όσοι εισέρχονται στην Ελλάδα από μη εμπόλεμες ζώνες και δεν τεκμηριώνουν πολιτικό διωγμό για αίτηση ασύλου, θεωρούνται λαθρομετανάστες και γενικά εκδιώκονται από τη χώρα, εκτός αν μπορούν να τεκμηριώσουν ότι πληρούν προϋποθέσεις παραμονής.
  5. Με δεδομένες κάποιες ιδιαιτερότητες του Ελληνικού κράτους (π.χ. 95% ορθόδοξοι, σύνορα με μη Ευρωπαϊκές μουσουλμανικές χώρες που απειλούν κυριαρχικά μας δικαιώματα με εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος μας, τεράστια οικονομικά προβλήματα κλπ) η νομοθεσία που διέπει τη χορήγηση υπηκοότητας πρέπει, χωρίς να παραβιάζει Κοινοτικούς κανόνες, να γίνει όσο το δυνατόν αυστηρότερη και να προσαρμοσθεί στις εδώ συνθήκες.
  6. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για χορήγηση πολιτικού ασύλου και κυρίως για χορήγηση υπηκοότητας. Για χορήγηση υπηκοότητας, τέτοιοι είναι η μόρφωση, η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα, αλλά και οι απαιτήσεις της χώρας για εξειδικευμένο ή ανειδίκευτο εργασιακό δυναμικό.

Προτάσεις

Εισαγωγή

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα έχει πολλές διαστάσεις. Συνδέεται με τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τις αρχές του ανθρωπισμού, την ασφάλεια της χώρας αλλά και το μέλλον του ελληνισμού. Το νομικό πλαίσιο πρέπει να έχει ορίζοντα δεκαετιών, και να διέπεται από τις αρχές της Δημοκρατικής Πολιτείας.

Γενική κατηγορία

Πρόταση 1

Πρέπει να γίνεται σαφής διαχωρισμός όσον αφορά το καθεστώς των μεταναστών (τα κριτήρια για κάθε περίπτωση 1, 2, 3 θα αναλυθούν ξεχωριστά):

  1. Καθεστώς προσωρινής παραμονής, περιορισμένης χρονικής διάρκειας, που ανανεώνεται αν πληρούνται συγκεκριμένες συνθήκες. Συνεπάγεται και προσωρινή άδεια εργασίας.
  2. Καθεστώς μόνιμη παραμονής, που χορηγείται με αυστηρά κριτήρια, και που συνεπάγεται και μόνιμη άδεια εργασίας
  3. Χορήγηση υπηκοότητας, που γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια.

Πρόταση 2

Γίνεται διαχωρισμός μεταξύ «ιθαγένειας» (για όσους έχουν γεννηθεί από Έλληνες γονείς), και «υπηκοότητας» (για όσους έχει αποδοθεί η ιδιότητα του πολίτη του Ελληνικού κράτους). Εφόσον η ιθαγένεια δεν μπορεί να απονεμηθεί, οι προτάσεις περιορίζονται στην υπηκοότητα.

Πρόταση 3

Παραβάσεις του ποινικού κώδικα από πρόσφυγες ή μετανάστες επισύρουν τις ποινές του νόμου, και επιπλέον ακύρωση κάθε άδειας παραμονής/εργασίας.

Κατηγορία 1

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ (προσωρινή παραμονή /άδεια εργασίας υπό καθεστώς φιλοξενίας)

Πρόταση 1.1

Σε πρόσφυγες από εμπόλεμες ζώνες χορηγείται προσωρινή άδεια παραμονής, που ανανεώνεται μόνον εάν η εμπόλεμη κατάσταση συνεχίζεται.

Πρόταση 1.2

Φιλοξενία μπορεί να παρέχεται σε πρόσφυγες πολέμου (π.χ. σήμερα Σύριους) και σε όσους ζητούν πολιτικό άσυλο, αλλά δεν θα πρέπει να επηρεάζει την πολιτική της χώρας για τη χορήγηση υπηκοότητας. Πρέπει να είναι περιορισμένης διάρκειας, να υπάρχει αποτελεσματικό σχέδιο μετεγκατάστασης των προσφύγων σε άλλες χώρες και ο επαναπατρισμός αυτών που τυχόν παραμένουν στην Ελλάδα να αρχίσει με το πέρας του πολέμου.

Πρόταση 1.3

Για την τυχόν αλλαγή καθεστώτος, αν αυτό αιτηθεί, ο χρόνος φιλοξενίας δεν λογίζεται ως νόμιμος χρόνος διαβίωσης στην Ελλάδα. Ούτε η γέννηση σε καθεστώς φιλοξενίας λαμβάνεται υπόψη για αλλαγή του καθεστώτος.

Πρόταση 1.4

Ο μέγιστος αριθμός προσφύγων πολέμου που θα δέχεται η Ελλάδα θα πρέπει να είναι δίκαια καθορισμένος από τις Ευρωπαϊκές συνθήκες που η χώρα συνυπογράφει, αναλόγως προς τον πληθυσμό της, το μέγεθος της οικονομίας της κλπ.

Κατηγορία 2

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ (προσωρινή παραμονή /άδεια εργασίας)

Πρόταση 2.1

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για χορήγηση άδειας προσωρινής παραμονής και εργασίας, όπως: μόρφωση, υπογεννητικότητα, απαιτήσεις της χώρας για εξειδικευμένο ή ανειδίκευτο εργασιακό δυναμικό, και άλλοι. Επειδή οι συνθήκες αλλάζουν, τα κριτήρια πρέπει να προσαρμόζονται.

Πρόταση 2.2

Το καθεστώς προσωρινής παραμονής /άδειας εργασίας δύναται να επεκτείνεται αν πληρούνται συγκεκριμένες συνθήκες. Αν δεν πληρούνται, ο μετανάστης απελαύνεται.

Πρόταση 2.3

Παιδιά παράνομων μεταναστών που μεγαλώνουν στην Ελλάδα δεν αποκτούν αυτόματα καθεστώς παραμονής /άδειας εργασίας.

Κατηγορία 3

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Πρόταση 3.1

Όσοι εισέρχονται στην Ελλάδα από μη εμπόλεμες ζώνες και δεν τεκμηριώνουν πολιτικό διωγμό για αίτηση ασύλου, θεωρούνται λαθρομετανάστες και γενικά εκδιώκονται από τη χώρα, εκτός αν μπορούν να τεκμηριώσουν ότι πληρούν προϋποθέσεις παραμονής.

Κατηγορία 4

ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ

Πρόταση 4.1

Χορήγηση υπηκοότητας γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια, και με προϋπόθεση την ύπαρξη γνησίου και ουσιαστικού δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία (*). Εξαιρέσεις μπορούν να γίνονται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις ατόμων που έχουν δείξει με τα έργα τους εξαιρετικό ήθος και αγάπη για την Ελλάδα (μερικά ιστορικά παραδείγματα: Λόρδος Βύρων, Τζωρτζ Χόρτον, Νάνσυ Χόρτον και άλλοι)

(*) Παράδειγμα Α: παιδιά νόμιμων μεταναστών που μεγαλώνουν στην Ελλάδα δεν αποκτούν απαραίτητα την ελληνική υπηκοότητα. Με βάση τις αρχές φιλοξενίας και ανθρωπισμού, τους χορηγείται άδεια μόνιμης παραμονής και εργασίας.

Παράδειγμα Β: παιδιά με έναν γονέα Έλληνα υπήκοο αποκτούν ελληνική υπηκοότητα (ακόμα και αν είναι υιοθετημένα).

Αιτιολόγηση: Παρατίθεται απόσπασμα από σχετική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (460/2013)

«...ελάχιστος όρος και όριο των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας είναι η ύπαρξη γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία, τα οποία δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα με ορισμένο πολιτιστικό υπόβαθρο, κοινότητα με σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά με την βοήθεια μικρότερων κοινωνικών μονάδων (οικογένεια) και οργανωμένων κρατικών μονάδων (εκπαίδευση). Εάν παρεγνωρίζετο η προϋπόθεση του ουσιαστικού δεσμού και ο νομοθέτης – εναλλασσόμενος κατά θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος – μπορούσε να τον αγνοήσει και να ελαχιστοποιήσει τα προσόντα κτήσεως της ιθαγενείας, τότε πρακτικώς θα μπορούσε και να προσδιορίσει αυθαιρέτως την σύνθεση του λαού, με την προσθήκη απροσδιορίστου αριθμού προσώπων ποικίλης προελεύσεως, με χαλαρή ή ανύπαρκτη ενσωμάτωση, με ό,τι τούτο θα συνεπήγετο για την συνταγματική τάξη και τη λειτουργία του πολιτεύματος, καθώς και την ομαλή, ειρηνική εξέλιξη της κοινωνικής ζωής, λαμβανομένου σοβαρά υπόψη και του γεγονότος ότι το status της ιθαγένειας είναι αμετάκλητο, αφού η σχετική συνταγματική ρύθμιση (άρθρο 4 παρ.3) απαγορεύει την αφαίρεση της ιθαγένειας πλην δύο περιοριστικά καθοριζομένων περιπτώσεων (εκούσια απόκτηση άλλης ιθαγένειας, ανάληψη σε ξένη χώρα υπηρεσίας αντίθετης προς τα εθνικά συμφέροντα)...»

https://www.constitutionalism.gr/ste-460-2013-allodapoi-ithageneia-psifos/